 |
||||
|
|
||||
|
| ||||
|
||||
|
|
||||
|
| ||||
|
Dag 5, van Bangkok naar Kanchanaburi. Vanochtend is het vroeg opstaan met een kort ontbijt en vroeg uitchecken. We vertrekken vandaag uit Bangkok en worden om half acht al opgehaald. De komende drie dagen hebben we een prive gids die, om alle tijd voor ons te hebben, zijn schoonvader heeft ingeschakeld als chauffeur. Het voelt heel luxe. De eerste bestemming vandaag is de befaamde drijvende markt van Damnern Saduak, zo'n 100 km ten westen van Bangkok. De route erheen is een beetje saai. Dit deel van Thailand is net zo vlak als ons eigen land en langs de weg zien we alleen maar landbouw en hier en daar wat zoutwinning. De drijvende markt is leuk. Een schitterende gezicht met honderden smalle bootjes met fruit, levensmiddelen, vlees en vis. Eerlijk gezegd ziet het er ook wel een beetje commercieel uit. Toeristen kunnen ook een bootje huren en tussen de bootjes met koopwaar varen, dus natuurlijk doen wij dat ook. We zitten herhaaldelijk klem tussen andere bootjes en het is één grote opstopping. Toch zien we niemand boos worden. Het is leuk maar we zijn eigenlijk best blij als we er weer tussenuit zijn. Het geheel is een vrolijk schouwspel met veel kleuren, maar met de hygiëne nemen ze het niet zo nauw. 
Hierna reizen we door richting Kanchaniburi, bekend van de film de 'Bridge over the river Kwai' en de beruchte 'dodenspoorlijn'. De rivier en de brug werden wereldberoemd door de gelijknamige film. Maar voordat we er zijn bezoeken we eerst een kleine houtsnijwerkplaats waar een aantal kunstenaars met veel geduld en vaste hand werken aan ware kunststukjes. Soms zijn ze maanden met een project bezig. We blijven er maar kort en voordat we doorrijden naar de brug genieten we eerst van een lokale lunch op een wel hele leuke plek. Een drijvend restaurantje op de rivier de Kwai. En het is nog heel lekker ook. 
De volgende stop is bij het JEATH museum. De naam is een afkorting en samengesteld uit de eerste letters van de namen van landen die bij de Tweede Wereldoorlog in dit gebied betrokken waren. Japan, Engeland, Australië, Thailand en Holland. Krijgsgevangenen uit Engeland, Australië en Holland bouwden mee aan de Birma Spoorweg, ook wel dodenspoorlijn genoemd. Het openluchtmuseum laat zien hoe de gevangenen woonden en werkten. Heel indrukwekkend. Hierna brengen we ook nog een bezoek aan een oorlogsbegraafplaats die onderhouden wordt door monniken. Aan de namen op de grafstenen kun je zien dat hier ook veel Nederlandse gevangenen liggen. 
Halverwege de middag zijn we bij de brug. We maken een aantal foto's en gaan te voet de brug over naar de andere oever. Jammer, het Japanse kamp wat daar nagebouwd is doet heel kitcherig aan. Ook gaan ook nog even kijken bij een kleine overdekte expositie naast de brug waar nog een oude locomotief staat die in gebruik is geweest bij de aanleg van de spoorlijn. Hoewel alles draait om commercie, je kunt er zelfs een ritje op de rug van een olifant maken, is het allemaal heel indrukwekkend. We beseffen wel dat als het toerisme niet was ingestort het hier waarschijnlijk gekrioeld had van de mensen. 
Vervolgens gaan we naar het treinstation van Ban Nam Tok. Met een boemeltreintje wordt de reis, over de oude spoorlijn, voortgezet naar het plaatsje Ta Ke Len. Een hele leuke ervaring als het boemeltje langzaam over de beroemde houten viaducten langs de river Kwai rijdt. Halverwege wordt gestopt en bezoeken we ook nog een Boeddhistische tempel, uitgehouwen in een rots en lopen we even, hoog boven de rivier, over de oude rails van de dodenspoorweg. 
Op het kleine stationnetje aan het eind van de rit staat onze chauffeur al te wachten met de auto en rijden we naar de eindbestemming vandaag, Het Pung Waan Kwai Noi Resort. Het is een geweldig mooi, in een heuvelachtige natuurlijke omgeving gelegen resort, aan de Kwai Noi rivier waar we rond half zes aankomen. We krijgen een ruime, mooi ingerichte kamer met terras aan de rivier gelegen. Het was een hele drukke dag en we zijn best wel moe dus niet lang nadat we gegeten hebben gaan we naar bed. De matrassen van het bed blijken echter zo hard te zijn dat Ans zelfs de kussens van de bank in een rij op het bed legt en daar bovenop gaat liggen. |
